Hoge Venen, een hoogvlakte en natuurreservaat, 13 t/m 17 december 2015

Zondag 13 december zijn Jan en ik voor enkele dagen naar de Hoge Venen vertrokken. We hadden de week al in onze agenda’s geblokkeerd en pas kort tevoren deze bestemming uitgekozen. Wandelboeken gingen mee en ook onze camera’s. De gaten in de weg lieten ons weten dat we België binnen reden. Het landschap begon te glooien, de dakpannen waren van leisteen en de voertaal Frans. Het vakantiegevoel kwam binnen. We hadden bij B&B Le Farfadet geboekt, in Longfaye, aan de voet van de Hoge Venen. De weersvoorspelling tijdens onze boeking was goed, met af en toe zon en zelfs een kleine kans op sneeuw. Niets bleek minder waar een week later. Regen- en winddichte kleding hadden we dus in de reistas gelegd en deels al aangetrokken. Twee keer eerder waren we in het gebied geweest, beide keren in het voorjaar. Vanuit Vught bereikten we in minder dan twee uur de zuidkant van het gebied. Eerder dit jaar waren we ook al in Longfaye, voor ons een prima uitvalsbasis om het hele gebied goed te verkennen.

De eerste middag hebben we al een wandeling gemaakt. Het was niet helemaal droog, dus hebben we gekozen voor een iets beschuttere route door het bos. Uit het wandelboek Hoge Venen van Lannoo uit de serie Dicht-bij-huisgidsen hebben we route 20 ‘Bévercé, het mooiste van de Trôs Marets’ gekozen. Langs het veenriviertje Ru du Trôs Marets liepen we over een makkelijk begaanbaar pad geleidelijk omhoog. Waar we het riviertje precies over moesten steken was volgens ons niet duidelijk beschreven en daar zijn wij van de route afgeraakt. Iets verder leek het erop dat we de route toch weer te pakken hadden. Bij het keerpunt hebben we zelf niet goed opgelet en zijn we, achter andere wandelaars, te ver richting het noorden gelopen. Diezelfde wandelaars hadden gelukkig een goede stafkaart en hebben ons gewezen hoe we weer terug konden lopen. Bij een doorsteekje belandden we tot onze enkels in het met water overlopen pad. Dankzij onze uitrusting kregen we geen natte voeten. Net voor het echt donker werd, hebben we onze auto weer bereikt. De duisternis kwam snel op deze kortste dagen van het jaar.

Het weerbericht liet ons de volgende dag weten dat het droog zou blijven. Het was dus een geschikte dag om de veenvlakte weer te betreden. Eind maart 2015, het weekend waarin de klok een uurtje terug werd gezet naar de zomertijd, stonden wij reeds voor zonsopkomst bij Signaal van Botrange. Het is met 694m boven de zeespiegel het hoogste punt van België en de laatste Belgische populatie korhoenders komt hier voor. Met een excursie van Landschap vzw hoopten we de, voor de Benelux inmiddels bijzondere zwarte venenkip, te zien. We hadden geen geluk. Vorige maand waren we terug om het desolate landschap te verkennen. Uit het eerder vermelde wandelboekje kozen we route 12 ‘Botrange, de pracht van het Waalse veen’. Aan beide zijden omsloten door bomen, reikt het Waalse Veen zo ver als je kan kijken. Het pijpenstrootje lijkt in de verte de lucht te raken en een rijtje bomen vormt een fraai silhouet op de horizon.

20151214_Hoge Venen_8238-bewerkt-bewerkt-bewerkt-bewerkt

Bij aanvang van de wandeling was het volledig bewolkt, niet gek voor de periode van het jaar. Na enkele kilometers werden we verrast door lichtvlekken op de vlakte. De zon brak voorzichtig door de wolken heen en bescheen ook af toe de iele bomenrij. Het licht achter ons was zeker zo mooi. Indrukwekkende lichtharpen waaierden uit over het veen. Op een groot deel van de route konden we over knuppelpaden lopen, waardoor we onze voeten droog hielden en de natuur zo min mogelijk belast wordt. Ter bescherming van zeldzame dieren en planten zijn de Hoge Venen namelijk ingedeeld in vier zones:

  • Zone A: voor wandelaars vrij toegankelijk,
  • Zone B: wandelen alleen toegestaan over de gemarkeerde wegen en paden,
  • Zone C: alleen toegankelijk met een gids,
  • Zone D: volledig ontoegankelijk.

Op het laagst gelegen deel van het veen, halverwege de wandeling, liepen we langs de Helle. Het veenriviertje ontspringt iets verder, in de buurt van Baraque Michel. Via een brandgang zijn we geleidelijk weer naar het hoogste punt terug gewandeld. Tijdens de gehele wandeling heb ik gebied D afgespeurd, maar het korhoen hield zich wederom schuil.

20151215_Hoge Venen_8337-bewerkt-bewerkt-bewerkt-bewerkt

In 2014 hebben we de Hoge Venen voor de eerste keer bezocht. We wilden toen een wandeling maken door het Brackveen. Helaas voor ons hingen die dag de rode vlaggen uit. Met ongeveer 200 dagen neerslag en amper 20 dagen zon per jaar, is het op de Hoge Venen voornamelijk somber en vochtig. Desondanks vormt brand een terugkerende bedreiging. In het voorjaar en de zomer kan het heet en droog zijn. Dan worden de rode vlaggen gehesen en worden alle veengebieden direct gesloten. Wandelen kan op die dagen  alleen op enkele paden langs de weg. Maar dit keer wapperden gelukkig geen vlaggen. Bij de grens met Duitsland is een kleine parkeerplaats, van waaruit de wandeling van start ging. Dit keer een route uit het boekje Ardennen, Hoge Venen uit de serie Rother Wandelgidsen. We hebben gekozen voor wandeling 3 ‘Op de Grenzweg door het Brackvenn’. We zijn gestart richting het zuiden waarbij we het Platte veen betraden. Na een inleiding over een brandgang, leidde de beschrijving ons wederom een knuppelpad op. We liepen al direct langs vennetjes. Omdat het vrijwel windstil was, zagen we prachtige reflecties. Even verderop stond een wilde boom versierd tot kerstboom, een leuk idee. Nadat we de weg waren overgestoken vond ik de wandeling vrij saai tussen de hoge naaldbomen.

20151215_Hoge Venen_8290-bewerkt

20151215_Hoge Venen_8319-bewerkt-bewerkt

Terwijl het een dag eerder aangenaam lopen was over de knuppelpaden, ben ik hier twee keer flink onderuit gegaan. Meer naast dan op de knuppelpaden ben ik verder gelopen. Te zien aan de sporen die reeds waren gevormd, hadden meer mensen dat idee uitgevoerd. Bijna aan het eind van de wandeling hingen tere regendruppeltjes aan het gras. Dat maakte de stemming weer goed en ik ben met mijn regenkleding aan languit in het natte gras gaan liggen en heb nog even lekker kunnen fotograferen.

20151215_Hoge Venen_8386-bewerkt-bewerkt-bewerkt

20151215_Hoge Venen_8342-bewerkt-bewerkt-bewerkt-bewerkt

Na twee droge dagen, was het weer volledig omgeslagen. Het had al flink geregend ’s nachts. Maar bij het ontwaken zagen we mist boven de weilanden hangen. De wereld lijkt dan  wel verscholen en het gaf mij een prettig, mysterieus gevoel. Op onze laatste wandeldag hadden we gekozen voor een wandeling in de buurt. We konden zelfs lopend naar het startpunt. Ons oog was gevallen op een wandeling uit de folder ‘Plezierwandelingen, het water achterna’, uitgegeven door het toerismebureau van Oost- België. Het regende niet, maar we werden wel nat. We liepen niet alleen in de nattigheid, maar we zouden het ook gaan bewonderen. Al vrij snel kwamen we bij de waterval, la cascade de Bayehon. In een diep uitgesneden boskloof klaterde het water negen meter naar beneden. Even verderop kwamen we langs een bos met fijnsparren. Op zeer grote delen van het oorspronkelijke hoogveen zijn fijnsparren aangeplant de afgelopen drie eeuwen. Bij elke wandeling kwamen we door of langs langs eindeloze bossen met deze bomen. De mist op de achtergrond gaf dit bos echter een aparte sfeer. Iets verder heuvelopwaarts wandelden we langs het Tirifayeveen. Ook dit veen vormt een enorme spons van waaruit een massa water stroomt. De roodgekleurde veenriviertjes overspoelden her en der het pad. Door het mineraal pyriet in het water, een ijzersulfide, krijgt het water de rode kleur.

20151216_Hoge Venen_8405-bewerkt-bewerkt

Vlot bereikten we het hoogste punt van de wandeling, iets boven de 600 meter. De afdaling startte door een bos met ook weer voornamelijk fijnsparren en enkele beuken. We zagen nog enkele paddenstoelen en ook groeit er veel mos. Door het gebrek aan licht groeit er niet veel meer onder de hoge bomen. De regendruppels gaven de sporenkapsels een heel fraai uiterlijk en hier kon ik echt aan de slag met mijn macrolens. Het is iedere keer weer verrassend hoe de kleine wereld er door je macrolens of loep uit ziet. Omdat het steeds harder ging regenen, hebben we onze spullen opgeborgen in de rugzak en zijn we verder afgedaald. Het regende zelfs zo hard, dat ik zonder bril beter zag. De rest van de wandeling is de camera niet meer uit de tas gekomen. De wandeling was nog wel de moeite waard. Een groot deel van de route liepen we langs het riviertje de Pouhon in een diep uitgesleten kloof. Omdat er zo weinig ruimte was, moesten we de rivier meerdere keren oversteken, soms over gevaarlijk scheef hangende houten bruggetjes. Na een klim kwamen we weer terug bij de waterval en zijn we via dezelfde weg weer terug naar Le Farfadet gelopen. Voor meer foto’s klik hier.

20151216_Hoge Venen_8486-bewerkt

6 Comments

  1. Beantwoorden
    Frieda Jansen 11 januari 2016

    Erg mooi! Prachtige foto’s maar zeker ook genoten van je tekst!
    Dank je wel!

    • Beantwoorden
      Iris Waanders 16 januari 2016

      Leuk, dank je Frieda!

  2. Beantwoorden
    Sandra van de Griendt 11 januari 2016

    Het enthousiasme spat er af. Prachtige foto’s.

    • Beantwoorden
      Iris Waanders 16 januari 2016

      Dank je Sandra!

  3. Beantwoorden
    Jan Eggink 17 januari 2016

    Hoi Iris,

    Weer een fantastsche serie , wat een sfeer weet je telkens weer te creëren !
    Capeau !!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *