Een Fins sprookje, 16 t/m 23 maart 2008

In 2008 hebben Jan en ik voor het eerst op sneeuwschoenen gelopen. Nadat we eerder op ski’s hadden gestaan, leek mij dat minder geslaagd in combinatie met fotografie. Al bladerend in een brochure van SNP raakte ik betoverd door de sprookjesachtige plaatjes van winters Finland. Ik keek naar bomen verscholen onder een dik pak sneeuw en magisch warm licht zoals ik het niet eerder had gezien. We boekten de groepsreis naar Kuusamo, waar we zondag 16 maart aan het eind van de middag landden met Finnair. Het werd net donker. In maart zijn de dagen daar bijna even lang als in Nederland. Per minibus werden we naar Oivangin Lomakartano lodge gebracht, een traditioneel gebouwde houten Finse blokhut aan de oever van het Singerjärvimeer.

Oivangin lodge

Bij het opstaan was het prettig warm in de blokhut. Buiten lag de temperatuur natuurlijk onder de nul graden. De zon zorgde echter voor een aangenaam gevoel en het was tijd om de sneeuwschoenen aan te trekken. Tegen kou en nattigheid droegen we bergschoenen gevoerd met Gore-Tex en wollen sokken. De sneeuwschoenen bind je daar dan onder. Het zijn een soort rackets die je met banden en gespen aan je schoenen vastmaakt. Onze gids gaf uitleg, maar het was helemaal niet moeilijk en we liepen er zo op weg. Nadat we een paar honderd meter over paden hadden gelopen, weken we van het pad af, het grote voordeel van sneeuwschoenen. Je kunt vrijwel overal komen met de sneeuwschoenen onder. Het was wel een stuk zwaarder lopen dan over de paden. In de onbelopen sneeuw zakten we toch een aantal centimeter weg, waardoor we een spoor trokken met onze rackets. Vooral voor de eerste loper is dat een flinke inspanning. Als eendjes waggelden we achter onze gids aan. Het gaf me een heerlijk vrij gevoel, zo lekker buiten, lopend over de maagdelijke sneeuw. We liepen een rondje van zes kilometer, grotendeels tussen de naaldbomen door en over diep bevroren meren. Omdat ook de sneeuw was bevroren, zag je overal ijskristallen oplichten door de zonnestralen.

sneeuwkristallen

Door minibusjes werden we de volgende dag naar een gebied ten zuidoosten van Kuusamo gebracht. Tegen de Russische grens aan ligt een mooi heuvelachtig taigagebied. Het kenmerkt zich door uitgestrekte, koude en vochtige naaldwouden. Alle taigagebieden samen vormen het grootste bosgebied op aarde. Het is het noordelijkste gebied waar bomen kunnen overleven. De bomen die we hier zagen, hadden nog sneeuw op hun takken. We hebben de hoogste top uit de regio bedwongen, de Livaara (469m). Hoe hoger we kwamen, des te indrukwekkender waren de ingepakte bomen. Sommige bezweken bijna onder het gewicht van sneeuw en ijs. Op de top konden we Rusland zien liggen met het uitgestrekte taigawoud. Hoewel het midden op de dag was, waren onze schaduwen langer dan de werkelijkheid en zorgde sluierbewolking voor mysterieus gefilterd licht. Op de terugweg liepen we onderlangs de berg en konden we een bevroren riviertje oversteken. Tijdens de rit naar onze lodge kwamen we langs een boerderij met rendieren. Met mijn camera in de hand snelde ik naar het hek. Terwijl ik tot mijn heupen in de sneeuw wegzakte naast de kant van de weg, realiseerde ik me dat ik mijn sneeuwschoenen niet meer droeg. Een duidelijker voorbeeld van het nut van de rackets had ik niet kunnen bedenken.

bevroren rivier

 De derde dag werden we wederom weggebracht met minibusjes. In het kleine dorpje Tolva zijn we uitgestapt. De poolcirkel konden we bijna aanraken, zo noordelijk op de aardbol bevonden we ons. We hebben gewandeld in het nationaal park Riisitunturi, waar we de gelijknamige berg (465m) hebben bedwongen. Het leek of we op een andere planeet terecht waren gekomen, een stuk verder van de zon. Zo’n beetje alles op de berg was wit. Het sneeuwdek was zo indrukwekkend hoog, dag sommige bomen moeite hadden hun kruin erboven uit te steken. Een eindje uit elkaar liepen we gestaag naar boven, soms over een bestaand pad, een andere keer onze eigen route. Als silhouetten uit een schimmenspel tekenden onze groepsgenoten zich af tegen de witte omgeving. We hadden de sneeuwschoentechniek al goed onder de knie en hebben een tocht gelopen van twaalf kilometer. Terug bij de lodge werden we getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Het noorderlicht hebben we helaas niet gezien.

witte wereld

dag 5Ook donderdag 20 maart hebben we een tocht gemaakt naar een bergtop. We werden afgezet ten noorden van Ruka, een van de grotere skigebieden van Finland. Tijdens onze wandeling naar de top van de 492 meter hoge berg Valtavaara, de hoogste van de regio, werd ons uitzicht gelukkig niet bedorven door drukke skipistes of lelijke liften. We liepen grotendeels door ongerepte sneeuw en het leek er juist op of we helemaal alleen op de wereld waren, zo rustig en vredig was onze witte omgeving. De zon scheen heerlijk op ons lijf, desondanks leken mijn handen te zijn bevroren na iedere pauze of fotostop. De pijn sneed dan door mijn vingers, momenten om even door te bijten. Ook op de boomloze top was het niet echt aangenaam door de ijzige wind. Gelukkig konden we schuilen in een hut bekleed met sneeuw en ijs. Het is de oudste hut op de Karhunkierros, de 80km lange ‘berentocht’. Dit is de meest populaire tocht van Finland. Fotografisch heb ik deze dag gelet op schaduwen, die weer mooi lang waren. Verder vroeg Antje, onze reisleidster of ik foto’s wilde maken van de groep die rennend door de sneeuw naar beneden kwam met opspattende sneeuw. Dat rennen is trouwens heerlijk. Als de sneeuw lekker los ligt, kun je fantastisch naar benden rennen en schuiven. Natuurlijk moet je dit niet doen op lawinegevaarlijke hellingen.

HeikkiOp vrijdag bonden we de sneeuwschoenen weer onder buiten voor onze lodge. De wandeling was niet lang, want we gingen vissen op het Singerjärvimeer en dat uitgerekend op de koudste dag van de week. De thermometer kwam niet boven de min twintig graden. Ik had me zo warm mogelijk aangekleed. Voor dit soort omstandigheden kwamen mijn donzen wanten uitermate goed van pas! Niet lang nadat we op het meer waren, kwam gelukkig onze gastheer Heikki Kilpelänaho al aan met zijn visgereedschap. Bij het vissen op een bevroren meer hadden we stevige boren nodig. Nadat de boren door de dikke laag heen waren, kreeg ieder een kleine hengel. Het is maar goed dat het avondeten niet bestond uit onze vangst, want we hadden niet één vis aan de haak geslagen. Met het visje ter grootte van mijn pink uit de netten van Heikki konden we de ochtend ook niet redden. Om zijn wakken open te houden legde hij er een blok piepschuim over, daarna bedekt met sneeuw. Onze ijsvisgaten mochten weer aanvriezen.

Nadat we in de lodge heerlijk waren opgewarmd, konden we ons opmaken voor meer spektakel. Tegen bijbetaling mocht je meegaan op huskytocht. De andere optie was een wandeling op sneeuwschoenen. Hoewel ik niet echt dol ben op snelheid die ik zelf niet goed kan controleren, wilde ik dit evenement niet missen. Bij huskyboerderij Enä-susi, dat wildernis van de wolf betekent, kregen we eerst een gedegen uitleg van hondenmenner “Mister Wolf”. De tocht moest voor ons zo veilig mogelijk verlopen, maar zeker ook voor de honden. Toen ik hoorde dat de lage temperatuur voor de husky’s juist goed was, omdat ze dan beter zouden rennen, begonnen de kriebels in mijn buik toe te nemen. Min twintig was eigenlijk nog maar net koud genoeg vertelde de menner. De honden hebben een dikke vacht en ze rennen graag. Dat zorgt er dus voor dat ze snel warm worden. Jan en ik kregen een slee met een span husky’s, zes honden in totaal. Ik ging als stuurvrouw aan de slag, terwijl Jan onder de dekens plaatsnam in het zitgedeelte. Aan een stevige haak zaten slee en honden vast met een touw. Ze waren zo opgewonden dat ze hard blaften en elkaar soms beten. In opperste concentratie was ik op het moment dat de honden werden losgelaten. We vlogen over de sneeuwvlakte en de adrenaline gierde door mijn lijf. Als snel begon ik te genieten. De honden kenden de route en we werden begeleid door menners op sneeuwscooters. Het was machtig om op deze manier door het landschap te glijden. We roetsjten over vlaktes, tussen bomen door, over diep bevroren meren en heuvels over. Heuvelop moest je de honden helpen door zelf mee te lopen. Omlaag hadden we de meest prachtige uitzichten. In een bocht naar beneden heb ik het voor elkaar gekregen de slee te laten kantelen. Jan, ik en onze camera’s kwamen ongedeerd in de sneeuw terecht gelukkig. De honden waren enthousiast door gerend, maar werden tot stilstand gemaand door de menners. Halverwege de tocht werd gewisseld van positie en was het mijn kans om actie foto’s te maken.

hondenslee

OulankaDe laatste dag was gereserveerd voor het nationaal park Oulanka. In dit park is de kleine berentocht uitgezet, de Pieni Karhunkierros, een route van twaalf kilometer. We volgden de Kitkajoki, een rivier die zich sterk slingerend een weg heeft gebaand door het taigabos. Delen van de rivier en zelfs watervallen waren bevroren. De stroomversnelling bij de watermolen was niet bevroren. Vanaf statief hebben we foto’s kunnen maken met langere sluitertijd. De wandeling was mooi. We liepen soms gelijk met de rivier en soms een aantal meters erboven. Omdat er geen sneeuw meer op de bomen lag, vond ik het landschap toch wat minder sprookjesachtig. De dagen met de bergtoppen spraken mij meer aan. In twee groepen werden we de volgende ochtend naar het vliegveld gebracht. Jan en ik zaten in de laatste groep en we bleven dus nog wat langer in de lodge. Door het raam zag ik ineens een grote bonte specht, een mannetje. Het is nog aardig gelukt om een foto te maken door het raam. Om de foto’s te bekijken die ik heb gemaakt kun je deze link aanklikken.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *