Posts in Category: Blogberichten

Blauwe kikkers

 

Heikikker-1

Gisteren ben ik samen met Jan op pad geweest om de heikikker (Rana arvalis) te fotograferen. In maart is hun paartijd en dan kleuren de mannetjes blauw. We hadden gehoord dat bij het Leikeven in Loon op Zand kikkers waren gezien. De kleur is maar enkele dagen aanwezig en heeft daardoor een hoge aantrekkingskracht op natuurfotografen. Wij hadden het fenomeen nog niet eerder waargenomen. Bij aankomst was duidelijk waar we moesten zijn, we waren niet de enigen op deze zonnige dinsdag. We hoorden direct het kenmerkende bubbelende geluid van de diertjes. Jan had al snel een kikkertje gevonden in het water. Vanuit het bos huppen ze richting het water waar de mannetjes enkele weken kunnen verblijven om te paren. De vrouwtjes verdwijnen na de ei afzet weer uit het voortplantingswater. In het ven lagen al behoorlijk wat plukken kikkerdril. Na enig speuren en wachten op nog iets meer warmte, zagen we enkele blauwpaarse kikkers. Fel blauw hebben we ze deze dag niet gezien, waarschijnlijk was de piek al weer voorbij. Het was hoe dan ook een hele mooie ontmoeting met de kikkertjes en we willen ze volgend jaar zeker weer gaan bekijken. Bijgevoegd mijn meest geslaagde foto’s.

Heikikker-2

Heikikker-4

Heikikker-3

Heikikker-5

Venetië in de winter

Twee keer eerder was ik in Venetië geweest, allebei de keren in de zomer. Je struikelt dan over de toeristen en dat wilden wij een keer anders doen. Van 5 t/m 10 februari 2012 hebben we een winters bezoek gebracht aan de stad en vooraf een appartement gehuurd via B&B Sandra. De periode viel net voor Carnaval, want ook dan staat de stad op zijn kop. We hadden geluk want die periode was het koud in heel Europa, ook in Venetië. Vanuit het vliegtuig had ik al foto’s gemaakt van de indrukwekkende witte Alpen. Vanaf het vliegveld Treviso zijn we met de bus naar het Piazzale Roma gebracht. Dit plein is de poort naar de stad. Vanaf hier gaat het verder te voet of per boot. We hebben direct een ACTV-weekabonnement genomen, waarmee we onbeperkt gebruik konden maken van de waterbussen. Met lijn 1 zijn we naar halte S. Marcuola gevaren. De sleutel van ons appartement konden we ophalen bij het B&B. De man van Alessandra bracht ons naar ons eigen onderkomen. Het was een hele fraaie ruimte op de Calle del Forno in de wijk Cannaregio. Aangezien we pas ’s avonds in de stad arriveerden, hebben we kort onze omgeving verkend en zijn we lekker uit eten geweest.

_FFF8236-bewerkt-bewerkt

Onze eerste ochtend in de stad zijn we vroeg op pad gegaan. Cannaregio sprak ons erg aan, een rustige wijk en weinig toeristen. In de kanaaltjes lag ijs en zelfs een groot deel van de Laguna Veneta was nog bevroren. Volgens meerdere Venetianen was het sinds lange tijd niet zo koud geweest in de stad. De inwoners hadden dikke kleding aan. Vrouwen liepen in bontmantels en honden droegen jasjes. We hebben meerdere kerken bezocht, de stad telt er meer dan dertig. In de middag hebben we het eilandje San Giorgio Maggiore bezocht. Op dit eiland staat ook een kerk en een klooster. Rond 15:00u zijn we de campanile opgegaan, de klokkentoren. Het was mooi helder en daardoor hadden we een schitterend uitzicht over de stad. Uit meerdere foto’s heb ik een panorama samengesteld. Tijdens onze vaart terug naar de stad hadden we heel fraai tegenlicht. Vooral de Basilica di Santa Maria della Salute kwam vanaf het water mooi in beeld.

_FFF8587-bewerkt-bewerktWe werden wakker met sneeuw de volgende ochtend. Sneeuw in Venetië, dat hadden we vooraf niet kunnen bedenken. Vanaf Fondamenta Nuove zijn we met de vaporetto, de waterbus,  naar het eiland Burano gevaren. Op Burano lag een flinterdun laagje sneeuw. Er was grof zeezout gestrooid tegen de gladheid, een bijzonder gezicht. De fraai gekleurde gevels van de huisjes staken mooi af tegen het wit. Ondanks de kou waren heel wat mensen buiten. ’s Middags hebben we het Ghetto van Venetië bezocht, de Joodse wijk, wederom in Cannaregio. In de tijd van de Venetiaanse Republiek, van de 9e tot het eind van de 18e eeuw, was vastgelegd dat Joden in die wijk mochten wonen. Het Venetiaanse Ghetto gaf zijn naam aan andere getto’s in de wereld. De buurt is omringd door water en is door slechts twee bruggen te bereiken. Hierdoor waren we er een dag eerder volledig aan voorbij gelopen. In de wijk wonen nog steeds veel Joodse mensen. Heel opvallend is de hoogbouw rondom het plein. De Venetianen stonden aanmerkelijk toleranter tegenover de Joden dan in de omringende landen het geval was. Vooral vanaf de 14e eeuw trok dat veel Joden aan. Na ons bezoek aan de Joodse wijk zijn we met de vaporetto naar de Ponte di Rialto gevaren. In de buurt van deze brug hebben we ook nog een mooi plein met hoogbouw eromheen gevonden, het Corte Seconda del Milion. Iets verder hebben we het smalste straatje van Venetië bezocht, de Calle Varisco, slechts 58cm breed. In de avond hebben we ook nog foto’s gemaakt, wederom in de Joodse wijk en op andere plaatsen in Cannaregio.

Op_FFF8749-bewerkt-bewerkt-bewerkt onze derde dag hebben we de wijk San Marco bezocht met de gelijknamige basiliek. Het is verboden om foto’s te maken in de basilica di San Marco, net als in veel andere kerken in Venetië. Buiten, vanaf het piazzetta San Marco, hebben we gondels gefotografeerd met op de achtergrond het eiland San Giorgio Maggiore. Dit was meer een oefening voor later op die dag. We wilden de gondels namelijk gaan fotograferen bij avondlicht. In de middag hebben we de wijk Dorsoduro verkend. In deze wijk staat de universiteit. De zon stond nog niet zo hoog en zorgde voor mooie lange schaduwen. Ik heb mensen gefotografeerd met tegenlicht. Aan het eind van de middag zijn we het Canal Grande weer overgestoken en hebben we de gondels gefotografeerd in het avondlicht. Ook vanaf de Ponte dell’ Academia hadden we een zeer fraai uitzicht en hebben we ons statief nog even opgesteld.

Venetië 289

De laatste dag hebben we San Michele bezocht, het dodeneiland van Venetië. Sinds Napoleon hier een begraafplaats liet inrichten, worden de lichamen van de overledenen met speciale gondels naar het eiland gevoerd. We hebben eerst de kerk bezocht, de Chiesa di San Michele uit 1469. Dit is de eerste Renaissance-kerk van Venetië met een kapel en een klooster. Vooral de kloostergang vond ik erg fraai. De begraafplaats zelf is groot en sereen. We hebben ruim de tijd genomen om alles goed te bekijken en om foto’s te maken. Ik heb me toegelegd op het fotograferen van details. In de middag hebben we plekken bezocht waar we al eerder waren geweest. Zo hebben we nog maar een keer gondels gefotografeerd, toch wel het uithangbordje van Venetië.

Schotland en Noord-Engeland 8 t/m 22 juni 2014, deel 4

19 juni 2014

Wooler ligt tegen het National Park Northumberland aan. Niet ver van ons B&B, in Careyburn Bridge, zijn we gaan wandelen in de Cheviot Hills. De wandeling in dit heuvelgebied bezorgde ons een mooi uitzicht. We konden kijken tot aan de zee. Ik heb landschapsfoto’s gemaakt en enkele macrofoto’s. De macrolens heb ik voornamelijk gebruikt om een bruin zandoogje vast te leggen, een vlinder. We wilden eigenlijk nog een bezoek brengen aan Hadrian’s Wall, maar dat was voor deze vakantie iets te veel van het goede.

 

20 juni 2014

20140620_Schotland en Noord-Engeland_7076-bewerkt-bewerkt-bewerktDeze dag hadden we een bezoek aan Holy Island op ons programma staan. We moesten rekening houden met het tij. Je kunt het eiland per auto bereiken, maar de weg ligt op zeeniveau en loopt twee keer per etmaal onder water. Vooraf hadden we uitgezocht dat we vanaf 12:15u veilig naar het eiland zouden kunnen rijden. In de ochtend hebben we het nabij gelegen Berwick-upon-Tweed bezocht. Hier hebben we de Royal Border Bridge gefotografeerd. Deze brug uit 1847 is ontworpen door Robert Stephenson. De brug is 659 meter lang en heeft 28 gewelven. Het hoogste punt boven de rivier de Tweed is 38m. De plaats ligt tegen de grens met Schotland. Rond 12:30u zijn we naar Holy Island gereden. We hebben eerst de oostkant bezocht met Lindisfarne Castle. Hierna hebben we een wandeling gemaakt aan de westzijde van het eiland, in de duinen. We hebben de moeraswespenorchis gezocht en gevonden. We vonden nog meer orchideeën (de purperrode orchis, hondskruid en de rietorchis). Een ander plantje, het stekelnootje, woekerde overal tussendoor. Omdat de sporen gemakkelijk aan je schoenen en kleding blijven kleven werd gewaarschuwd de zaden niet verder over het eiland te verspreiden. Eenmaal terug in Wooler zagen we nog een waterspreeuw bij het riviertje.

 

21 juni 2014

20140621_Schotland en Noord-Engeland_7327-bewerkt-bewerkt-bewerkt-bewerkt-bewerkt

De laatste dag van de vakantie was al weer aangebroken. Ook deze dag stond in het teken van de gewonnen fotowedstrijd. We werden verwacht in het Polkemmet Country Park in Whitburn. In dit park ligt het Scottish Owl Centre. Het was nog best een eind rijden, dus we zijn op tijd vertrokken. We kregen een fotoworkshop onder leiding van Dean Bricknell. Slechts één andere prijswinnaar kwam opdagen. Hierdoor had Jan geluk, want hij mocht hierdoor gratis deelnemen aan de workshop en ook foto’s maken. Dean heeft ons eerst het nodige uitgelegd over camera-instellingen en fotobewerking. Het tweede deel bestond uit het fotograferen van uilen. In het park werden vier uilen aan ons getoond. Ze waren geketend zodat ze niet weg zouden vliegen. De ketting werd netjes weggestopt achter takken of mos, zodat de omstandigheden zo natuurlijk mogelijk over zouden komen op de foto’s. Als eerste hebben we een bosuil gefotografeerd. Deze uil was wat verlegen en bleef grotendeels in de holle boomstam zitten. Het steenuiltje dat we daarna voorgeschoteld kregen, was veel uitdagender. Lilly kon zelfs losgelaten worden en ze poseerde bijna als een model. Na een uurtje pauze hebben we een ransuil gefotografeerd. Deze uil werd gevoerd met twee muizen. Dit zorgde voor bijzondere foto’s. Dean adviseerde me de belichting wat terug te draaien, zodat de foto wat donkerder zou zijn en een realistischer beeld zou opleveren. De laatste uil was een laplanduil, een flinke vogel. Deze uil was nogal schuw, maar we hadden geluk. Hij deed het goed en zo hadden we voldoende tijd om ook van deze uil mooie foto’s te maken. Deze workshop was een fantastische afsluiting van onze extra vakantie.

 

Schotland en Noord-Engeland 8 t/m 22 juni 2014, deel 3

15 juni 2014

Met de andere prijswinnaars zijn we naar Tentsmuir Forrest gereden. We hebben het nest van een zeearend bezocht. Dit was het tweede jaar dat hier een jong was geboren. Dat is voor de oostkust van Schotland nog redelijk uniek. Vanuit een schuiltent konden we het nest bekijken door een verrekijker. Aangezien het behoorlijk verscholen zat in de boom en dat ook nog op een afstand van zo’n 300m, was het onmogelijk om een goede foto te maken. De moedervogel zat nog verder weg, in de boomtoppen. Veel dichterbij zagen we een fitis. Hiervan heb ik wel wat foto’s gemaakt. Bij Tentsmuir Beach hebben we gepicknickt. Hierna hebben we vanaf het strand nog gezocht naar de zeearenden, maar ze lieten zich niet zien. We kwamen wel een ree tegen en een leeuwerik. Qua fotografie viel deze dag dus tegen, maar we hebben leuk gesproken met de andere prijswinnaars en ze hebben ons nog ideeën aan de hand gedaan voor de rest van onze week.

 

16 juni 2014

20140616_Schotland en Noord-Engeland_5184-bewerkt-bewerkt-bewerktWe hadden nog een extra nacht geboekt in het hotel, zodat we samen de omgeving konden verkennen. We hebben een bezoek gebracht aan Morton Lochs. Bij deze meren waren hele mooie vogel kijkhutten aangelegd. Vanuit een van die hutten zagen we dodaarzen op het meer. Helaas was ook hier de afstand te groot om de vogels goed in beeld te krijgen. Zelfs 800mm was niet toereikend. Tussen het hoge gras richting het kleinere meer zagen we vlinders, andere insecten en orchideeën. Het weer was licht bewolkt tot zonnig, ideaal voor macrofotografie. Na ons bezoek aan de meren, zijn we verder zuidwaarts gereden naar Eden Estuary. Op de kaart zag het gebied er aantrekkelijk uit. In de praktijk viel het ons behoorlijk tegen. Een groot deel van het natuurgebied was omgetoverd tot golfterrein en we konden het gebied daardoor amper bereiken. Een tweede bezoek aan Tentsmuir Forrest in de middag bracht ons niets nieuws.

 

17 juni 2014

20140617_Schotland en Noord-Engeland_5699-bewerkt-bewerkt-bewerkt-bewerkt

Een drukke dag stond voor ons, dus op tijd zijn we uit Drumoig vertrokken. Als eerste zijn we richting Edinburgh gereden. Onderweg kwamen we langs de Forth Bridge, over de Firth of Forth. Vanaf beide oevers hebben we foto’s gemaakt van deze treinbrug. In de stad heb ik bij Calumet een sterk eenpoot statief gekocht met een balhoofd. Voor £250,– mocht ik namelijk boodschappen doen, ook onderdeel van mijn gewonnen prijs. Omdat de trip zo voorspoedig verliep, hebben we nog een uitstapje gemaakt naar Argaty Red Kites. Deze tip hadden we twee dagen eerder gekregen. Het is het enige voederstation voor rode wouwen in centraal Schotland. RSPB en Scottish Natural Heritage hebben de vogels geherintroduceerd. Ze waren uitgestorven, voornamelijk doordat boeren ze hadden doodgeschoten. Omdat de populatie nog kwetsbaar is, worden ze bijgevoerd. Dit leverde prachtige beelden op, die we konden vastleggen vanuit een schuilschuur. Nadat de vogels al het vlees hadden opgegeten zijn we weer teruggereden richting Edinburgh. Bij Falkirk aan de M9 hebben we de afslag genomen om een bezoek te brengen aan The Kelpies. Dit kunstwerk van paarden was nog geen twee maanden eerder geopend voor publiek. We vonden het nog lastig om dichtbij te komen, maar via de parkeerplaats van een sportterrein in de buurt is het ons toch gelukt. Om gebruik te maken van een lange sluitertijd moest ik grijsfilters gebruiken aangezien het midden overdag was. Andere bezoekers lieten hierdoor geen beeld achter op mijn foto’s en de wolkenlucht werd ook nog eens dramatischer. Aan het eind van de middag zijn we doorgereden naar Bridgend Farm, een heel fraai Bed & Breakfast in Wooler, Noordoost-Engeland.

 

18 juni 2014

Jan en ik wilden ontzettend graag de Farne Islands bezoeken. In Roots had ik een mooi artikel gelezen over de eilanden. De Farne eilanden zijn in het late voorjaar een paradijs voor zeevogels. Om zichzelf en hun jongen te voeden, hebben ze zandspieringen nodig. Deze kleine visjes bevinden zich in grote aantallen in de wateren van onder andere Schotland. Dolgraag wilde ik papegaaiduikers met deze visjes in de snavel zien en fotograferen. We hadden de koddige vogels al wel vaker gezien, maar nog nooit met vangst. Eerdere vakanties waren we te vroeg in het seizoen, als de eieren nog niet waren uitgebroed. Online had ik al een excursie geboekt bij Billy Shiels, een ‘all day trip’ voor £35,– per persoon. De Farne Islands zijn een belangrijke trekpleister, dus ik had er verstandig aan gedaan vooraf te reserveren. De boten vertrekken vanuit Seahouses.

20140618_Schotland en Noord-Engeland_5730-bewerkt-bewerkt-bewerkt-bewerktOp onze boot gingen ongeveer zestig mensen. Als eerste zijn we naar Staple Island gevaren. De verwachtingen die ik had werden ruimschoots overtroffen. Het aantal vogels was enorm. De rotsen waren er bijna compleet mee bedekt. Doordat het eiland slechts enkele meters boven zeeniveau uitkomt, zijn de meeste vogels goed te zien. Tijdens andere vakanties hebben we ervaren dat vogels die op hoge kliffen broeden niet goed te zien zijn vanaf landzijde. De eilanden worden beheerd door The National Trust, de Britse organisatie voor natuurbehoud. Paden zijn afgezet met touw. Om het eiland te betreden wordt een toegang gevraagd van £6,–. De vogels broeden verspreid over het hele eiland, dus ook vlak langs de paden. Ze lijken zich niet te storen aan de vele bezoekers. De papegaaiduikers vlogen af en aan en eindelijk zagen we ze met visjes in hun snavel. Naast papegaaiduikers zagen we kuifaalscholvers met kleintjes. De kuikens waren al redelijk groot en ze keken nieuwsgierig naar ons op. Aan de andere kant van het eiland zagen we zeekoeten en alken. Ook meeuwen waren aanwezig op het eiland, kokmeeuwen, de kleine mantelmeeuw en drieteenmeeuwen. Ruim twee uur zijn we op het eiland gebleven. Hierna zijn we tussen de andere eilanden door gevaren en hebben we vanuit de boot grijze zeehonden gefotografeerd.

In de middag hebben we het tweede eiland aangedaan, Inner Farne. De toegang tot dit eiland bedroeg £6,80. Op Inner Farne is het zeer verstandig een stevig hoofddeksel te dragen. Op het eiland broeden vele sterns die hun kroost fel beschermen. Wanneer je te dicht bij hun nest komt, pikken ze zo hun snavel in je hoofd. Aangezien veel nesten pal aan het pad liggen, valt hier bijna niet aan te ontkomen. Sommige mensen liep het bloed over de bol. Het zijn met name de noordse sterns die zo fel hun jongen verdedigen. Ook de grote stern broedt op het eiland. Deze vogels hebben hun nest wat verder van de paden af. Ook op dit eiland hebben we twee uur doorgebracht. Zeer voldaan zijn we aan het eind van de middag weer terug naar Seahouses gevaren.

Schotland en Noord-Engeland 8 t/m 22 juni 2014, deel 2

11 juni 2014

20140611_Schotland en Noord-Engeland_4491-bewerkt-bewerkt-bewerkt-2Voordat de boot naar Eigg vertrok hadden we nog wat tijd over. Het weer was goed, dus we zijn nog even met de camera op pad gegaan. Ik hoopte dat we de herten weer zouden zien, dus ik heb de grote lens op mijn statief gezet en de hele boel naar het strand gezeuld. Maar helaas, geen spoor van herten deze ochtend. Ik ben dus op zoek gegaan naar een ander onderwerp voor de telelens. Vlakbij hoorde ik een vogel fluiten. Het was even zoeken, maar laag bij de grond in het struikgewas zag ik een vogeltje. Het was een rietzanger en in de struiken had hij vermoedelijk een nest. Het was nog lastig om een goede foto te maken en ik wilde de rust bij het nest ook niet te veel verstoren. Ik heb me dus tevreden moeten stellen met een verscholen vogeltje op de foto.

20140613_Schotland en Noord-Engeland_5022-bewerktOm 11u was het tijdstip van vertrek. Met de M.V. Sheerwater zijn we naar Eigg gevaren. Vooral het eerste deel van de vaart was heel mooi, tussen alle rotsige eilandjes door. We zagen zeehonden en verschillende zeevogels. Na een uur varen waren we op Eigg. De eigenaresse van ons Bed & Breakfast, Sue Kirk, werkte ook in de winkel bij de haven, de enige winkel van het hele eiland. Ze bracht ons met haar auto naar haar restaurant en B&B aan de andere kant van Eigg. We hadden een hele mooie ruime kamer in een stijlvolle nieuwe aanbouw. Het uitzicht was schitterend. Eigg is een klein eiland van de Binnen-Hebriden. Het is slechts negen kilometer lang en vijf kilometer breed. Er wonen nog geen 100 mensen op Eigg. Kenmerkend voor het eiland is duurzaamheid. Zo wordt de stroom vrijwel volledig duurzaam opgewekt.

Nadat we onze spullen hadden ingericht, zijn we de rotsrichel achter het huis opgeklommen, Bein Bhuidhe. Op het moment dat we vertrokken was het mooi helder weer. Eenmaal boven, kwamen flinke wolken overdrijven, waar we soms middenin zaten. Het zicht wisselde ieder seconde, er stond een flinke wind. Ik had mijn statief en filters mee naar boven genomen zodat ik evenwichtige landschapsfoto’s kon maken. Op het moment dat we uitzicht hadden, konden we een deel van het eiland zien en zagen we verderop het andere eiland Rum liggen. Aan de noordzijde zijn we de richel weer afgedaald en via een kust pad zijn we terug naar Lageorna B&B gelopen. Het diner, door Sue zelf bereid, was zeer smaakvol en erg goed verzorgd.

Al tijdens het eten zagen we de lucht opklaren. Het begon te kriebelen om er nog een keer met de camera op uit te trekken. Ook dit keer heb ik mijn statief en filters meegenomen en ook mijn regenlaarzen en muggennet. De zomerperiode is berucht om zijn midges (kleine vliegjes die ontzettende jeukplekjes geven). Ze zijn vooral actief tijdens zonsondergang en bij windstil en vochtig weer. Ondertussen zakte de zon achter het eiland Rum en het tegenlicht gaf een prachtige sfeer. De wolken weerkaatsten het licht. Het water op het strand creëerde een mooie reflectie. Dankzij mijn laarzen kon ik door de branding lopen en zo een goed standpunt innemen voor een mooie compositie. Om de foto’s meer diepte te geven heb ik gezocht naar plekken waarbij iets te zien is op de voorgrond, zoals stenen met zeewier. Aangezien het uur na zonsondergang ook erg mooi kan zijn, hebben we geruime tijd op het strand doorgebracht. Uiteindelijk is de foto hieronder mijn favoriete foto. De jury van de Frans Lanting Award (va. 48:00) vond hem ook bijzonder, want met 24 andere foto’s is mijn foto uit 5000 foto’s genomineerd en op de shortlist van de fotowedstrijd terecht gekomen.

20140611_Schotland en Noord-Engeland_4644-bewerkt-bewerkt-bewerkt

 

12 juni 2014

We hadden een volle dag te besteden op het eiland. Die wilden we gebruiken om te wandelen. Op weg naar haar winkel heeft Sue ons afgezet een eind in de richting van de An Sgurr. Deze heuveltop heeft een onderscheidende vorm die het eiland een zeer karakteristieke uitstraling geeft. Door het veenlandschap liepen we lekker gedempt richting de top. Onze waterdichte schoenen en gamaschen kwamen zeer goed van pas. De bewolking hing vrij laag, er was weinig licht. Dat was niet fijn voor de fotografie. Vanwege het gewicht had ik statief en filters niet meegenomen en dat merk je gelijk met witte wolkenluchten. Het uitzicht op de top was ook matig. Op een heldere dag zijn vele eilanden van de Binnen-Hebriden te herkennen, maar voor ons bleef het bij Rum, Skye en het vasteland. Na de afdaling zijn we doorgelopen naar de haven, het kloppend hart van het eiland. Onderweg hebben we mooie waterplantjes gefotografeerd bij een ven. We zagen ook nog een vogeltje, een graspieper. Rond 16:00u nam Sue ons weer mee naar haar B&B. Het begon te regenen en deze avond ontbrak de opklaring helaas.

 

13 juni 2014

20140613_Schotland en Noord-Engeland_4991-bewerkt-bewerkt

De wolken hingen nog steeds erg laag en het regende ook nog steeds. Speciaal voor deze omstandigheden had ik een paraplu mee op reis genomen. Gehuld in regenpak met laarzen zijn Jan en ik richting Beinn Bhuidhe gelopen, waar de wolken tegenaan bleven hangen. Het waaide behoorlijk, want elk moment zag je een ander deel uit de wolken steken. Ik heb mijn statief uitgestald, camera en filters geïnstalleerd en onder de paraplu gewacht tot het juiste moment. Dat juiste moment was natuurlijk lastig te bepalen door de snel wisselende omstandigheden. Ik heb heel wat keren de ontspanknop geraakt. Dat is een van de redenen waarom het soms zo lang duurt voordat ik mijn foto’s heb uitgezocht, ik maak er nogal veel. In de miezer zijn we ook nog even naar het strand gelopen. Jan heeft daar nog mooie detailopnames gemaakt, abstracte beelden. Met mijn groothoeklens had ik weinig inspiratie. De foto’s die ik heb gemaakt op het strand, heb ik allemaal weer verwijderd. Om 16:30u zijn we met de boot weer teruggevaren naar Arisaig. Dit keer hebben we overnacht in The Old Library Lodge. Het was nog steeds slecht weer, dus we zijn lekker binnen gebleven en hebben heerlijk gegeten in de Lodge.

 

14 juni 2014

De trein vanuit Arisaig vertrok om 10:26u. De wandeling omhoog met koffers was nog best pittig. Op het station werden we weer getrakteerd op midges, dus we moesten in beweging blijven om ze enigszins van ons lijf te houden. De treinreis verliep voorspoedig met fraaie uitzichten. Om 15:30u waren we op Glasgow Queen Station. Onze aansluitende trein naar Edinburgh vertrok al een kwartier later, het ging lekker vlot. Met de Airling bus zijn we terug naar het vliegveld gebracht. We hadden vooraf een auto gehuurd en deze konden we vlot meenemen, een vrij nieuwe Opel Corsa. Jan heeft gereden en moest erg wennen aan de versnellingspook die natuurlijk aan de ander kant zat. Hij greep nogal eens in het deurportier, maar ik vind dat hij hartstikke goed reed. Zelf durfde ik niet goed. Rond 19:45u waren we bij ons hotel, het Drumoig Golf Hotel. Aangezien we de dag erna een excursie naar Tentsmuir Forrest zouden hebben, in het kader van de fotoprijs, was dit hotel een ideale uitvalsbasis.